Mexperience on Tour updates
Info over mexperience on tour vind je hier
Vrijdag 22 juli
En dan is het de laatste ochtend van Mexperience on Tour. Ik blijf nog even liggen, even echt uitslapen zou wel lekker zijn maar dat zit er nog even niet in. Ik neem me voor morgenvroeg een gat in de dag te slapen. Heerlijk. Ik rits mijn tentje open en de zonneaanbidders zitten als ringstaartmaki's op de stoeltjes te genieten van de zon. We moeten even op gang komen maar binnen een paar minuten staat het ontbijt weer op tafel. Crackers, restjes suikerbrood, bolletjes alles glijdt naar binnen al dan niet vergezeld met een slokje thee.
De tenten liggen binnen no-time plat en in de auto. Alle oude troep wordt weggegooid maar toch zit mijn auto nog flink vol. Suzanne, Marleen en ik springen in het zwembad om ons even op te frissen. Met natte haren lopen we naar de kantine om voor de laatste keer aan het werk te gaan. Dit keer voornamelijk voor camping 't Hop (@campingtHop). Suzanne schrijft binnen 10 minuten een persbericht. Ik ben op zoek naar interessante twitteraars om te volgen en weetjes om te tweeten. Het is echt een mooie camping en dat zeg ik niet alleen omdat ik hier de eerste13 jaar van mijn leven heb rondgelopen als campinggast(je). Als we voldoende ideeën verzameld hebben, vraag ik Martine om aan te schuiven. We laten zien wat we opgepakt hebben en leggen haar kort de mogelijkheden uit. Ze is blij verrast. Direct hierna beleeft ze nog een mooi moment als Suzanne een kaart voor haar trekt. Ik heb geen idee waar het over gaat maar ze is zichtbaar geraakt en bedankt Suzanne.
En dan onze campingplaats leeg maken, tafeltje, stoeltjes in de auto. Natte was in de auto. Nog een paar afscheidszoenen voor Sharon en Marleen en Suzanne en ik zwaaien ze uit. Onze rit gaat naar station Hoogeveen. Het begint weer te regenen en dat is een teken voor mij dat het echt voorbij is. Suzanne haalt haar tas uit de auto en loopt naar de trein. Zwaai, zwaai.
Ik draai de sleutel van Chevy om en rij weg. It's a wrap Mexperience on Tour is afgelopen.
Allen bedankt,
Melinda
Donderdag 21 juli
De een na laatste ochtend van Mexperience on tour. Het is heerlijk hier op camping 't Hop. De zon zegt me vriendelijk gedag.Ik hoor de anderen al druk heen en weer schuifelen. Als ik de ritst open doe, zie ik Alexandra bezig het met oprollen van haar slaapzak om die weer in haar hutkoffer te proppen. Het gaat nog niet van harte. We ontbijten met versgebakken broodjes van de camping, zweterige kaas en thee. Rond een uurtje of 10 zal Marleen (@maakjewereld) aansluiten. Ik gun mezelf nog een lekkere duik in het zwembad en sluit me daarna aan bij het gezelschap dat hun kantoor op het terras van de Meijerij (eetcafé bij de camping) heeft opgezet.
Voordat iedereen met z'n eigen dingen aan de slag gaat trekt Suzanne voor ons allemaal een tarot kaart (ze is ook in te huren voor events, feestjes etc). De kaart en de toelichting van Suzanne geeft iedereen iets persoonlijks mee en aan de geluiden te horen is het ook allemaal passend. Dan is het tijd om aan de slag te gaan. Sharon gaat verder met de voorbereiding voor haar workshop die ze aan het einde van de middag in Marknesse moet geven, Alexandra maakt meters met haar websiteteksten, Marleen schrijft en Suzanne en ik brainstormen over een Fort in Utrecht. Hoe deze groep werkt is weer volledig anders. Op de brainstorm van Suzanne en mij en, een verdwaalde opmerking na, werkt iedereen echt voor zichzelf. De uitwisseling van ideeën vindt meer plaats tijdens het ontspannen, tijdens de lunch, in de middag of tijdens de borrel in de avond.
Voor we er op verdacht zijn, is het al weer 14.30 en moeten Alexandra en Sharon vetrekken. Alexandra omdat ze afscheid van ons gaat nemen en Sharon omdat ze haar workshop in Marknesse gaat geven. Het afscheid gaat snel en ik vergeet te filmen hoe Alexandra Mexperience on Tour heeft ervaren, maar die hou je van me tegoed. We zeggen gedag en weg is ze. Wij hebben ondertussen het plan gevat om te gaan zwemmen maar omdat de zomervakantie nog niet helemaal is begonnen hier in het Noorden zijn er nog zwemlessen en daar zijn we net een beetje te groot voor. Op dus naar een winkel waar ze nieuwe slippers hebben en andere rommel 'de Action'. We houden ons in en komen met slippers, dikke sokken en marshmallows naar buiten. We maken een rondje door Lemmer, eten een ijsje, spelen met de instragramapp op de telefoon van Suzanne en mij en gebruiken Marleen als gewillig model.
Marleen heeft trouwens de bbq meegenomen (doet er net zo lang over om op te stoken als zo'n wegwerp ding maar is wel handig als vuurkorf) dus het vlees wordt ingeladen. Suzanne haalt nog even wat stokbrood en roomboter voor het verse suikerbrood. Ondertussen ga ik nog even door met de fotoreportage van Marleen. Eens kijken hoe bevallig over tegen de auto heen kan hangen. Niet zo, in eerste instantie maar ze slooft zich uit en het begint er op te lijken. Een ouder echtpaar (jaar of 80) komt aangelopen met hun boodschappen om in te laden in hun 45km bolide. De man kijkt verlekkerd. Ik heb het vermoeden dat het om de Chevy gaat en ik vraag spontaan of hij er even mee op de foto wil. De man knikt en begint te glunderen. Dat is helaas van korte duur want vrouw'lief' sist hem toe, 'Nee, dat gebeurt nait, bist toch gain sexbom!' Marleen en ik kijken elkaar aan en vragen ons af of we het goed gehoord hebben en komen tot de conclusie dat ze dat net echt zei. Ietwat sneu draalt de man naar zijn bijrijders stoel terwijl moeder de vrouw het stuur grijpt en wegrijdt, waarschijnlijk met stoom uit haar oren. Als we ze later inhalen bij een afslag zwaaien we vriendelijk naar de man, terwijl de vrouw waarschijnlijk nog tandenknarsent naast hem zit. De enige droge opmerking van Suzanne is 'ach zo gaat het waarschijnlijk al 60 jaar'.
Terug op de camping is het relaxen met de laatste zonnestralen van de dag. BBQ aan, drankje erbij en genieten. We kletsen, tweeten, whatsappen en smsen met geliefden, wannebe geliefden, ouders, schoonouders, vrienden, klantrelaties en overige volgers. Sharon rijdt het terrein weer op en schuift aan bij de bbq. Precies op tijd want het vlees kan er op. Suzanne laat haar mannelijke kant zien en houdt de bbq en het vlees nauwlettend in de gaten. Het is een vak dat je niet moet onderschatten en zij beheerst het tot in de puntjes. Voor mij geen prutsers meer, ik wil alleen Suzanne voor de bbq. Sharon kauwt de laatste vleesresten weg en mag al weer aan de slag met de lachworkshop in de kantine van de camping. De kinderen vinden het hilarisch en experimenteren flink. De wat oudere meiden vinden het eng om zich te laten gaan, best logisch als je zo ver uit je comfortzone moet stappen. We helpen ze zo af en toe een beetje op weg en ook zij verlaten met en glimlach de kantine.
Op naar de ranja. We downloaden een aantal Truth or Dare apps op onze iPhones want de twitteraars zijn waarschijnlijk helemaal dol geworden van de MexonT# en leveren geen vragen/uitdagingen meer aan. We drinken nog een glas en gaan van start. Helaas voor jullie hebben we afgesproken dat 'What happens in Wijckel, stays in Wijckel'. De enige optie is om een volgende keer zelf mee te gaan met Mexperience on Tour. Ik rol naar me bedje, grinnik nog wat om binnenkomende berichten en voor de zoveelste keer val ik met mijn vinger op het scherm van mijn iPhone in slaap.
Trusten,
Melinda
Woensdag 20 juli
Nou zou ik kunnen vertellen dat bij het ontwaken weer druppels op mijn tent vielen maar beter is om te vertellen dat wanneer ik mijn hoofd naar buiten steek uit mijn tent ik droog blijf. Boerenfluitjes en Alexandra wurmen zich ook uit de tent. Zonder verder af te stemmen weten we wat ons te doen staat, werken. Boerenfluitjes werkt haar volle mailbox weg, Alexandra geeft zich zelf een schop onder de kont en maakt meters mbt het schrijven van teksten voor haar website en ik schrijf mijn update van de dag ervoor. Binnen 1.5 uur is er meer werk gedaan dan we gemiddeld in een halve dag gedaan zouden hebben. Boerenfluitjes komt terug en als een geolied team ruimen we de troep op en ben ik weer de laatste die weer even wil douchen. Aangezien de koffie in de plastic zak volgens de koffiekenners niet te zuipen is, drinken Alexandra en Boerenfluitjes intussen een duurzame kop heerlijke koffie die je bij de receptie van camping Thyencamp ook kunt krijgen.
Wanneer ik klaar ben met het poedelen, schuif ik bij Boerenfluitjes en Alexandra aan. We praten nog even over koetjes en kalfjes en als ik vraag of ik Boerenfluitjes op mag nemen met de vraag wat ze van Mexperience on Tour vond, wil ze graag eerst nog even wat off the record aangeven. Even vind ik het spannend en denk ik gelijk, wat heb ik fout gedaan maar ik laat het los en luister. Ze geeft aan dat ze het moeilijk vond om bij een koppel aan te sluiten dat elkaar al kende. In mijn beleving had ik daar rekening mee gehouden maar blijkbaar toch nog niet genoeg. Ik ben blij met de feedback die ze geeft en haal me nog even een paar andere momenten waarop dit speelde in de tour voor de geest. Dat liep weer helemaal anders. Elke groep is zo anders. Net als ik weer denk, zo werkt het, ontmoet ik weer iemand die net weer anders op mij reageert en ik op hem/haar.Voor iemand die over het algemeen graag alleen is, veel tijd en ruimte voor zichzelf nodig heeft doe ik het best goed zo lang in gezelschap van anderen. En dat zonder mezelf geweld aan te doen.
Bij het afscheid nemen van Paul van camping Thyencamp spreekt hij het afscheidfilmpje op een geweldige manier in. Hij geeft aan dat hij niet snapt dat dit er nog niet eerder was. Het is toch een geweldige manier om je werk te doen.en te ontspannen. We bedanken hem voor alles, beloven hem om terug te komen (wat ik zeker ga doen) en beginnen aan de rit naar Assen. Deze route is maar 10 km dus we staan binnen no-time op de plek waar zowel Alexandra en ik meerdere keren afgezet zijn door onze ouders. Ik maak Boerenfluitjes op de valreep nog even blij met de chocoladefontein en we zeggen gedag. Ik heb veel van haar geleerd en bewonder haar handelingssnelheid. Daar zou ik wel wat meer van mogen hebben. Wederom leren kernkwadranten me weer wat over mezelf. Bedankt Daniel Offman.
We hebben nog een half uur speling en ik wil nog heel graag twee van de belangrijkste mensen in mijn leven nog even zien. We rijden naar de Groeve en als we de oprit bij de Zuivelfabriek oprijden zie ik de naam die we afgelopen week hebben bedacht voor de activiteiten die Mexperience gaat ontplooien. De tour geeft me richting en laat me zien waar ik sterk in ben en wat ik wil. Ik ben geen afmaker, niet altijd even accuraat dus daar moet ik het niet in zoeken.Toch heeft Mexperience dat juist ook nodig. De perfectie van een training of event zit altijd in mijn hoofd, alleen laat ik vaak steekjes vallen waardoor ik vooral niet trots op mezelf kan zijn. Met de tour heb ik dat laten varen. Ik ben niet verantwoordelijk voor de perfectie van MexonT, dat zijn de deelnemers met elkaar. Normaalgesproken ben ik degene die altijd opspringt om dingen te regelen. Afgelopen 2 weken heb ik vaker dan eens gezegd, 'dat zal daar en daar wel staan' of 'heb je een idee, regel het'. Het zou me ook erg veel energie gekosten hebben als ik 14 dagen lang leider had moeten zijn. Ik heb nog energie voor nog 2 weken maar ja nu zijn er zo veel mensen op vakantie. Oh ja, bij mijn ouders was het gezellig ;-)
Op naar Heerenveen om Suzanne Unck op te halen (@suzanneunck). Aangezien ik het er verder niet meer over zou hebben zeg ik alleen dat ik een keer extra heb moeten tanken voordat we in Wijckel aankwamen. Zodra ze in de auto stapt zijn Alexandra en zij direct druk in gesprek over Liefde, of de ware Liefde bestaat en of die een houdbaarheidsdatum heeft. Het gesprek gaat direct diep en raakt de kern van ons bestaan. Het gaat over ons zelf en ook hoe lief we voor ons zelf zijn of zouden kunnen zijn.
We nemen afslag St. Nicolaasga. Ik vertel dat ik tot ongeveer mijn 12e elk weekend als we naar de camping gingen op de eerste parkeerplaats na de afslag moest plassen tot grote ergenis van mijn vader en moeder. Nu rijden we door, langs nog meer herinneringen. We rijden Wijckel binnen, bij de kerk langs en het bospad op. Ik zie mezelf als 10 jarig meisje over de grote berg wandelen en hutten bouwen op het eilandje. Sharon (@delachstudio) filmt de Chevy als we het terrein oprijden, we maken kennis en melden ons bij de receptie van camping 't Hop. Martine (mijn vriendinnetje van vroeger op de camping) heet ons van harte welkom op camping 't Hop. We wisselen snel nog wat nieuwtjes uit over oude bekenden en slaan daarna ons kamp op. Het oude plekje van vroeger maar net iets anders.
Bij het boodschappen doen vullen we onze kar met lekkers en ranja, best veel ranja. En er gaat best veel Ranja op. Dat gaat moeiteloos onder het stellen van vragen aan elkaar over van alles en nog wat. Het delen via twitter levert ook weer nieuwe inzichten op. Bedankt daarvoor. Eenmaal in bed worden de tweets nog steeds heen en weer gestuurd. Pling, Pling, liedjes van Angry birds en meer houden ons allen wakker. Behalve Alexandra want die snurkt. Dan opeens is het stil op één iemand na die waarschijnlijk ligt te wachten op een reactie van haar medereizigers. Wanneer deze niet komt wordt het pas echt stil op de camping.
Greetz,
Melinda
Dinsdag 19 juli
Er is al flink wat beweging in de boerderij van boer Pol op de 'vroege' morgen. Ik geniet even van het rustig wakker worden in het bed waar de zon al op mijn gezicht schijnt. De gedachte aan een lekkere douche en me geen zorgen hoeven maken over natte broekspijpen stemt me vrolijk. De update van eergisteren schrijf ik aan een bureau met uitzicht op een schilderij met koeien in een mooi landschap. Ik stel mezelf ondertussen de vraag of ik echt zo op het platteland zou willen wonen. Ik ben er nog niet over uit. Wanneer ik klaar ben met het schrijven van de update, gebruik heb kunnen maken van een toilet waar niemand direct naast je zit mee te luisteren naar wat er in het water valt en heerlijk heb kunnen douchen, voeg ik me weer bij boer en boerin Pol en mijn reisgenoten. Ze zitten aan een zeer goed gevulde ontbijttafel met verse aardbeien, vers geperste jus, een gekookt eitje, versgebakken broodjes en nog meer lekkers. Ik schuif aan en luister naar de verhalen over de kalfjes die vannacht geboren zijn. Alexandra en Boerenfluitjes moeten nog giebelen als ze vertellen over het gevoel als je je vingers in de mond van een klein kalfje steekt. Boer Pol kijkt glimlachend naar de dames en is zich hopelijk bewust van de belevenis die hij ze cadeau heeft gegeven met dit boerderij bezoek. Boerin Pol - van der Meulen is trots dat ze via twitter zo'n grote stap heeft durven zetten en nieuwe mensen heeft ontmoet en wij zijn blij met haar (en haar heerlijke ontbijt ;-)).
Het is tijd om af te reizen. De tenten zijn weer droog van de melktank gehaald en ingepakt in de auto. Nu op weg naar camping Thyencamp (@Tienkamp). We zwaaien, rijden, draaien nog een keer om voor de oplader van Alexandra, rijden en komen er later achter dat we nog meer hebben laten liggen oa mijn heerlijke sloffen. Mooi, zal mijn man wel denken, zijn we ook weer van die lelijke stinkdingen af. We rijden over kleine weggetjes, in de zon, langs mooie bomen, nog meer muziektententen naar Hooghalen waar deze duurzame camping zit. De navigatie leidt ons als vanouds weer naar de juiste locatie. We zien veel bomen, groen, gezellige plekjes en een oude boerderij. We parkeren de auto, lopen langs het oplaadpunt van electrische fietsen, onder de pruimenbomen, langs de schapen en de kippen naar de receptie die aan de achterkant van de boerderij zit. Daar worden we hartelijk ontvangen en horen we waar we mogen staan op de camping. Op één van de mooiste plekjes van de camping mogen we onze tentjes opzetten. Het uitzicht over de weide is prachtig en reikt ver. De plaatsen zijn op een natuurlijke manier vormgegeven en staan niet recht naast elkaar. Het zou een perfecte camping voor mijn schoonouders zijn geweest. Ik denk aan mijn schoonmoeder die volgende week voor het eerst alleen gaat kamperen en neem me voor om een paar nachten bij haar te blijven slapen, ik heb tenslotte tentjes genoeg.
Nadat we de tentjes opgezet hebben vertelt Paul over de duurzame elementen die op camping Thyencamp terug zijn te vinden. Duurzaamheid zit voor hem niet alleen in bijv. het gebruik van zonnecollectoren maar ook in het duurzaam omgaan met mensen, met producten, met elkaar. Hij denkt bij alles wat hij koopt, doet na over het effect van zijn keuze. Het klinkt extreem maar als ik om me heen kijk, naar hem luister is het niet iets wat hij een ander opdringt. Hij geeft de keuze mee en als ik later met Alexandra en Boerenfluitjes in de supermarkt sta om vlees uit te zoeken voor de bbq denk ik er aan. Ik maak nog de gemakkelijke keuze maar zijn verhaal neem ik wel met me mee en wellicht maak ik volgende week een andere keuze in de supermarkt. Paul vertelt ook over de gastcolleges die hij geeft over duurzaamheid en hoe hij samenwerkt met andere partijen. Mooi om te horen en te zien hoe hij met passie vertelt over de dingen die hem boeien. Als je een bezoek aan deze camping brengt zorg dan dat je zijn verhaal hoort.
Na de chocoladefontein lunch met aardbeien, banaan en kanelly's zijn we weer in de auto gestapt naar boer Bloemerts (@janbloemerts) in Dwingeloo. Hij vertelt trots over zijn boerderij, de koeien en zijn 2 melkrobots. Hij is vanuit een heel ander perspectief begonnen dan boer Pol. Door omstandigheden stond hij er opeens heel vroeg alleen voor op de boerderij en moest hij zijn eigen keuzes maken. Een pittige klus maar er staat nu een boerderij die meer lijkt op een koeiehotel dan een boerderij. Ik heb echt nooit geweten dan boeren hun koeien zo in de watten legden. Dit geldt voor zowel boer Pol als boer Bloemerts. Twee verschillende mannen maar met een even grote liefde voor hun vak, hun dieren en boerderij.
Op de terugweg rijden we langs de supermarkt, halen snel wat vlees en wederom heerlijke rucolasla met avocado en honing appeldressing. Na nog een tussenstop voor frambozen en een heerlijk boerenijsje komen we aan op de camping. Daar staat tot onze verrassing de Rode caravan (@derodecaravan) van Jasper vlakbij ons. Jasper reist door heel Nederland op zoek naar (bijzondere) duurzame projecten, initiatieven en/of bedrijven. Dit doet hij tien weken lang. Een leuke maar toch ook best pittige opdracht die hij zichzelf mee heeft gegeven.
De bbq die we aansteken heeft flink wat tijd nodig om op te warmen. Wij werken ondertussen op de laptop terwijl het vlees langzaam gaart en de stokbroodjes met kruidenboter in onze mond verdwijnen. Wanneer er toch wel erg veel vliegende mieren om onze tafel heen komen hangen, verkassen we naar de bijzonder mooie recreatieruimte. We wisselen tools uit om je social media management te vergemakkelijken en een beter overizcht te krijgen. We werken allemaal achterstallige mail weg en doen onbewust een wedstrijdje wie kan het hardste gapen. Tijd om in onze tentjes te kruipen, nog een paar tweets en even denken aan morgen, de volgende gasten maar ook de laatste camping, de laatste stop van #MexonT. Hmm, dat voelt wel een beetje dubbel.
Droom zacht,
Melinda
Maandag 18 juli
Kort maar wederom heerlijk geslapen. Wat zit ik soms eigenlijk te zeuren over natte tenten. Mijn slaapzak is nog droog. Dat het halve Zuidlaardermeer onder mijn luchtbed licht doet er niet toe. Tenzij het me niet lukt om met over de slotgracht die om mijn bedje heen ligt naar buiten te stappen. Met mijn lenige lichaam wurm ik me weer uit mijn tent. In de frisse motregen hoor ik dat Christiaan al vanaf 6,00 zit te werken en zou het me niets verbazen als Janne al vanaf 7.00 aan het huppelen is geweest op de camping. Antoine slaapt. We laten de harde werker nog even in het tentje liggen en verwerpen alle gemene manieren om hem wakker te maken en Mexperience wordt onderwerp van het gesprek.
De vraag over wat wil je nu gaan doen met Mexperience, wat ga je nu echt aanbieden en hoe is al een poosje een vraag. Gezien de websitestatistieken kijken de meeste volgers van Mexperience on tour niet alleen naar de dagelijkse updates maar ook naar de andere dingen die Mexperience doet en wat zou het toch leuk zijn als daar nog beter duidelijk zou worden waar Mexperience voor in te huren/zetten is. Christiaan en Janne stellen me kritische vragen en dan komt Christiaan met een invalshoek waar ik zelf nog nooit op die manier manier over nagedacht heb. Ik hou het nog even voor me. Naast het boerenbezoek van morgen wil ik er graag een mindmap voor maken. Ik kijk er naar uit, sta te trappelen om verder te denken maar eerst moet er ingepakt worden. Natuurlijk nadat we Antoine uitgepakt hebben (uit de tent). De zooi gaat kleddernat mee in de auto, gelukkig is er straks bij boer en boerin van der Meulen (oftewel boerin Pol van der Meulen en boer Pol) in Uffelte plek om het te drogen.
We hebben nog een uur om met Marieke (@sternhofmarieke) van de Sternhof om tafel te zitten. We spreken over vindbaarheid, invulling van website(s), claimen van slimmer URL's en twitter. Ze ziet de mogelijkheden en zoekt de tijd in haar drukke bestaan. Bed en Breakfast, vergaderruimteverhuur, camping, moestuin, dagbesteding voor verstandelijk gehandicapten waar is dan nog ruimte om al het moois aan de wereld te laten zien? Marieke voert een voor mij ook bekende innerlijke strijd omtrent commercie en dingen doen tegen lage tarieven. Zichtbaar maken van wat je precies doet en hoeveel tijd zaken kosten is dan belangrijk. Ze kijkt samen met onze expert Antoine nog even naar twitter en ook Janne en Christiaan geven nog een paar tips mee. Ik rij de auto voor want het is tijd om te gaan. We nemen afscheid van deze bijzondere plek met veel verhalen waar we nog maar een kwart van gehoord hebben. Ik kom zeker een keertje terug bij deze hartelijke vrouw en rustgevende plek.
Zo snel als de auto door de regen kan razen rijden we naar Almere CS daar droppen we Christiaan op de trein, zien we het paar Elma en Janne verenigd worden op hun 4 jarig samen zijn, aaien we Antoine nog even over zijn verbrande bol en laden we de hutkoffer van Alexandra (@alexandratromp) in. De wisseling van de wacht gaat snel. Er wordt gezoend (op wangen), omhelsd en gezwaaid en de Chevy draait een paar minuten later de weg weer op. Samen met Alexandre onderweg naar Ester (@boerenfluitjes) die in Hoogeveen op ons staat te wachten. Het is rustig in de auto. Alexandra en ik kennen elkaar al en we praten bij over de afgelopen vakantieweken. Ik merk dat ik erg moe ben maar hoe moe kom ik pas achter als ik zie dat ik 11 km van Heerenveen verwijderd ben ipv al in Hoogeveen sta. Omdraaien dus maar weer en via de A32 weer naar de A28. En daar staat ze met haar aardbeienlaarsjes. Ik ben nieuwsgierig naar wat voor persoon het zal zijn die Boerenfluitjes. We geven elkaar een hand en ze begint te praten. Het ene verhaal na het andere vloeit uit haar mond. Veel over boeren maar ook haar eigen ondernemerschap in de periode van de Bakkerij kent vele verhalen. Boerenfluitjes is niet te missen ;-)
Samen zijn we op zoek naar vermaak in Hoogeveen. Conclusie: op maandag is er niets te doen in Hoogeveen. Dan maar ons eigen vermaak bedenken. We doen boodschappen en stellen ons ten doel om een leuk plekje te vinden om onze paddopasta met rucola klaar te maken. Nadat we na 10 km nog geen leuke en vooral ook droge plek hebben gevonden, zeggen we gekscherend 'op het volgende plein staat vast een muziektent' en na een flauwe bocht staat daar de muziektent op ons te wachten. De vreemde blikken van de plaatselijke bevolking ken ik onderstussen al maar als Boerenfluitjes aan een plaatselijke hangjongere vraagt waar de afwasmachine is, is de blik de we te zien krijgen onbetaalbaar, eerst een frons, dan een grinnik, dan oogcontact met haar collega hangjongere en dan een brede glimlach en een soort van gevatte opmerking.
Zodra de stoelen, kookgerei weer in de auto zitten, rijden we door naar Uffelte naar de boerderij van boer en boerin van der Pol van der Meulen. Waarschijnlijk hoort ze de 8 cilinder aankomen want ze staat op het erf ons al toe te zwaaien. Wat een lief mens, denk ik meteen. Ze heet ons welkom, zet koffie en thee voor ons en snijdt de appeltaart af. boer Pol is een echte kenner van het vak. Hij heeft alles eigenhandig opgebouwd, geen overdracht van vader op zoon. Hij houdt van zijn koeien en is er mee begaan. Ze hebben het niet altijd even makkelijk. Als we in de stal tussen de koeien staan laat boer Pol me een kijkje nemen in zijn wereld. Zijn gevoel, zijn ontwikkeling, zijn zorgen maar ook zijn liefdes zoals het zelf knutselen aan een ligfiets tot aan zijn grote uitvinding waar hij al 15 jaar mee bezig is. Hij vertelt over de melkrobot en de verandering die daardoor heeft plaatsgevonden op de boerderij. Hij kijkt een beetje vreemd als ik de vergelijking maak tussen de melkrobot en Het Nieuwe Werken (mocht je mijn gedachten hierover willen weten stuur dan een mail of tweet). Weer terug in de woonkeuken drinken we nog een glas, vertelt boerin van der Meulen over haar twitterbelevenissen, eten we kaaspunties uit Orvelte, drinken we nog een glas, praten we over dingen die je leven drastisch veranderen en beïnvloeden ook na tig jaar. Op den duur denk ik aan dat heerlijke bed wat ik eerder boven zag staan. Boerenfluitjes heeft nog verhalen voor tien dus die kan ik rustig achterlaten met Alexandra bij boer en boerin Pol - van der Meulen. Mijn hoofd raakt het kussen, mijn vinger gaat nog een paar keer over het scherm van mijn geliefde iPhone, blijft daar hangen en als ik ergens zachtjes hoor 'haar licht staat nog aan' druk ik het knopje in en draai me om en snurk.
xx
Melinda
Zondag 17 juli
Ik denk dat ik droom. De zon schijnt me wakker in mijn tentje en ik heb droge voeten. Er schuifelen al een paar mensen om de tenten en ik krijg een spontane koude condensdouche door de voetbal die tegen mijn tent stuitert. Tijd om er uit te gaan na een lekkere nacht slapen. Toen ik het gisteravond het even helemaal had gehad, dacht ik nog niet aan deze heerlijke zon die me wakker kust. Binnen een kwartier staat het ontbijt (ook nog gebaseerd op onze voornamen) op tafel. De gesprekken aan tafel zijn gemoedelijk en gaan over de mooie momenten, hoe het komt dat je dingen doet die je doet, wat lekker smaakt op je brood en of de kaas niet te zweterig is. Zeer afwisselend gezelschap en zeer afwisselende gesprekken.
De zon blijft schijnen als we onze laptops open slaan en aan de picknicktafels aan de slag gaan. We genieten van de stilte van het platte land, de frisse lucht. Het is een prachtige omgeving op de Sternhof en de gastvrouw is naast vriendelijk ook grappig en eerlijk. Ze doet mooie dingen op het gebied van maatschappelijk ondernemen en ze houdt van haar bedrijf. Haar trotsheid doet me denken aan hoe trots ik zelf ben op de MexperienceRoom en NCPlaza. Iets waar je hard voor gewerkt hebt en wat door mensen gewaardeerd wordt.
Het werk van vandaag bestaat uit veel kritische vragen stellen aan elkaar. Focus helder krijgen, wat vraagt de markt en hoe kun je jezelf positioneren. Aan tafel worden superleuke dingen besproken. Janne en Christiaan zijn diep in gesprek met elkaar over de invulling van een URL die Janne heeft gekregen van een treinreiziger die ze tijdens het momenten plukken tegen is gekomen. Ze lachen, dagen elkaar uit en helpen elkaar aan nieuwe ideeën. Ze bruisen. Ik geniet, hiervoor organiseer ik Mexperience on tour. Vlak voor het middaguur sluit Jan Johan (mijn man) aan om eens te kijken wat ik nu eigenlijk allemaal uitvoer. Er knaagt iets aan me. Een stukje onzekerheid. Wat zou hij er nou van vinden? We zijn twee hele verschillende mensen en hebben verschillende interesses maar delen dezelfde humor en nog wat meer dingen. Hij is een stuk commerciëler dan ik ben en hij houdt me hierin af en toe scherp, heel prettig maar soms hebben we gewoon een verschil van inzicht. Dat botst soms en dat hij een dagje mee komt lopen is voor mij dus spannend. Ik merk dat ik eerst op eieren loop maar gedurende de dag merk ik dat hij het ook leuk vindt om zijn mening te geven en kritisch mee te denken. Na het eten van de pannekoek geeft hij aan dat het best vermoeiend is, ik glimlach. Het is nu 23.22 en hij zit nog met de anderen aan tafel en brainstormt lekker mee vanuit zijn praktische en commerciële instelling. Ik ben trots.
Maar even terug naar de rest van de ochtend en middag want ook die hebben we leuk en nuttig ingevuld. Janne en ik hebben uitgebreid gebruik gemaakt van de trampoline want ook 'grote' mensen mochten deze gebruiken. Na flink springen, kijken we naar de wolken, wat we daar in zien en komen we uiteindelijk uit bij wat ik op mijn site zou kunnen zetten om mensen te triggeren om mij/Mexperience uit te nodigen voor een gesprek. We lunchen en gaan op stap naar Harderwijk want daar is een Kunstmarkt.
Eeeh Kunstmarkt, toch niet (wie had dat ook al weer uitgezocht???). Een rondje Harderwijk verbaasd ons eigenlijk allemaal. Een leuke stad om te ontdekken. De oude huisjes, leuke pleintjes zullen waarschijnlijk leuke verhalen kunnen vertellen. Helaas de VVV is dicht en de Harderwijk app op de Iphone is veel te omslachtig. We laten onze sporen na door middel van Repudo items (leuk om op te rapen als je in de buurt bent) en besluiten om naar de Kermis. Die staat helemaal klaar om ons te ontvangen, alleen het stroom nog aan en het personeel erbij dan kunnen we los. Helaas, dus ook geen kermis voor ons en dat terwijl ik toch heel graag weer zou willen schieten op schijfjes want daar ben ik echt retegoed in. Eindoordeel. Leuk om Harderwijk eens verder te bekijken dan de kade en de viskraam maar jammer dat er zo weinig te doen was. We laten ons er niet onder krijgen en rijden met ons vijfen naar Hans en Grietje. Daar spelen we het hilarische Heksengolf (het filmpje van mij door een rioolbuis laten we nog even achterwege), eten een pannekoek en raken weer in gesprek over positionering. Janne groeit en krijgt mooie cadeautjes van de andere MexonT deelnemers waar ze mee verder kan. Bij thuiskomst op de Sternhof in Zeewolde gaan we gelijk door met een spel van Christiaan. Leuk spelen en feedback geven doen we allen met plezier. Op dit moment wordt Antoine nog onder handen genomen. Ik draai me om en vraag hem wat het hem opgeleverd heeft, zijn antwoord is: inzicht, focus en concrete tips op over hoe hij visuele aspecten in kan inzetten, hoe hij zijn offerte vorm kan geven. Het helpt hem en hij ontdekt en formuleert zijn eigen GlerumWay (mooie term Christiaan).
Ik ga rustig slapen, ik ben tevreden. Morgen krijg ik mijn portie.
Trusten,
Melinda
Zaterdag 16 juli
Ook dit laatste nachtje op Camping de Nesse bij Limmen brengen we door in de auto. Het slaapt makkelijk en het scheelt ontzettend bij het opruimen van alle zooi. We moeten er in verhouding vroeg van door want ik heb nog een afspraak in Almere met een klant. Tijdens het ontbijt duiken Elma en ik nog even in Pluk de stad en de mogelijkheden om het zelfstandig verder op te zetten of het misschien te laten adopteren door een bedrijf. Verschillende mogelijkheden passeren de revue en ze neemt ze mee om over na te denken en te kijken wat er bij haar past en hoe de situatie zich de komende tijd ontwikkelt.
De auto zit weer vol en na een heerlijke douche nemen we afscheid van Nathalie en haar familie van de mooie en vooral gezellige camping De Nesse in Limmen. Het is absoluut ontstressen op camping de Nesse, bedankt. Ik zet Elma af en rij door naar Christiaan Rasch (@christiaanrasch), één van de volgende gasten voor Mexont. Mijn bolide staat een beetje onwennig op zijn oprijlaan. Hier hoort eigenlijk een mooie jaguar te staan. Dat is ook de reden dat ik hem aanspoor om snel in te stappen en weer op weg te gaan. Na de afspraak die ik heb in Almere pikken we Antione (@antoineglerum) en Janne (@janneplukt) op. Janne is al een keertje meegeweest in Zeewolde en kijkt uit naar haar nieuwe reisgezelschap. Dit keer dus twee mannen. Een hele andere sfeer. Testosteron vliegt ons om de oren ;-) Ik neem ze mee naar de Gatewaydiner in het Beatrixpark, we rijden de Chevy tot aan de deur, maken een foto, drinken een heerlijke milshake en na veel gepuzzel met wat er nog wel en niet is van de kaart heeft iedereen ook wat lekkers voor zich staan om op te eten.
Tijd om af te reizen naar Zeewolde. Het begint weer te regenen en we kiezen er voor om het zekere voor het onzekere te nemen en onze boodschappen te doen in Almere. In Zeewolde zouden de winkels wel eens om 17.00 dicht kunnen zijn ;-) (achteraf blijkt de AH hier toch echt tot 22.00 open te zijn). Eenmaal in de AH komt Christiaan met het idee om ons diner te laten bestaan uit ingrediënten die beginnen met de eerste letter van onze namen. Dus alleen ingrediënten met J, C, A of een M. Cassave is toch wel de meest vreemde eend in de bijt die in ons mandje ligt. Geen van ons weet wat je er mee kan en hoe het nu eigenlijk smaakt. We zullen het beleven.
De sternhof heet ons van harte welkom. Ze biedt ons direct een warme plaats om te werken en wijst ons de weg naar waar we de tentjes op kunnen zetten. Het lijkt even droog te blijven maar dat is edele hoop. Al snel regent het weer flink. We koken met elkaar een heerlijk avondmaal waarin de cassave goed vertegenwoordigd is. De salade en in de saus voor de mie smaakt het prima. Voor de exacte recepten kunt u contact opnemen met @janneplukt voor de salade, met @christiaanrasch voor de curry/hamburger/courgette saus en @antoineglerum voor het wijnadvies.
En nu weer in de tent, de luchtbedden worden opgeblazen en eerlijk gezegd zie ik er tegen op. De weersverwachtingen zijn nog steeds slecht en ik mis mijn man toch een beetje. Mijn reisgezelschap vrolijkt me op met berichten dat het morgen wel tot 17.00 droog is. We besluiten de werkdag wat anders in te delen en in de ochtend te genieten van het droge weer en in de middag/avond te werken aan ons werk en aan elkaars projecten. Dus voor wie nog iets leuks weet in Zeewolde en omstreken voor morgenvroeg. We horen het graag.
Groetjes,
Melinda
Vrijdag 15 juli
Vol verwachting klopt mijn hart als ik mijn ogen open doe. Schijnt de zon, is het bewolkt of regent het? Ik ben blij verbaast, het is droog maar nog een beetje bewolkt. Even geen regen en genieten van droog gras en droge broekspijpen. Nathalie van @campingdenesse staat al vroeg naast de MexonT auto. 'Wanneer gaan jullie aan het werk?' Ze heeft heeft de koffiekan al klaar staan. Voor ons eerst even rustig wakker worden en ontbijten. Eieren en kaas op een heerlijk vers broodje terwijl ondertussen de zon al flink begint te schijnen. De andere campinggasten en wij zijn nog steeds verbaasd over de omslag van het weer. Gisteren waaiden de luifels nog kapot en nu kunnen we genieten van warme zonnestralen. Elma is nieuwsgierig of er ook bramen te vinden zijn voor in de yoghurt. Ze zoekt maar komt met iets anders terug wat ons allemaal verbaasd, verse munt. Lekker muntthee en weer een plukplek op de kaart van pluk de stad.
Tijd om aan de slag te gaan. Het is vandaag droog dus ik kies er voor om eerst even de tenten uit te hangen en wat was te doen. Ondertussen kijken Elma en Nathalie naar Joomla en de mogelijkheden daarvan. Als de was hangt te drogen, krijgen we spontaan bezoek van Wim strik (@wimstrik), zijn vrouw en hond. We kletsen over allerlei zaken, delen pannekoeken met elkaar en dan is het toch echt tijd voor het vakantievieritem. De zee. Zonnebril op, zwembandjes mee, kleedjes mee en gaan in de blauwe bolide.
We parkeren de auto, huppelen naar het strand en zodra ik de zee ruik en zie verdwijnen alle regenbuien van de afgelopen dagen. Heerlijk warm zand, blije mensen en hoge golven en daar gaan wij zo in zwemmen, toch Elma? Ze denkt dat ik telkens smoezen verzin om niet de zee in te hoeven springen maar niets is minder waar. Ik wil die zee in, door de golven heen. Heerlijk. In eerste instantie voelt het koud aan maar zodra we er door zijn dan worden we omgeduwd door de golven en genieten we met volle teugen. Daarna genieten van het de zon liggend op ons kleedje. Dit is vakantie.
Bij terugkomst op de camping wacht ons nog een aangename verrassing een heerlijke taart van een gulle gever. Cake on tour staat er op het briefje dat naast de slagroomspuitbus ligt. We genieten er van maar het is veel te veel voor ons alleen dus eerlijk alles gedeeld met de campinggasten. Christiaan, ook namens de campingasten bedankt! We krijgen er nu nog tweets over binnen hoe lekker de taart was.
We nemen nog even een moment om eens rond te kijken of er nog meer plukplekken zijn. We vinden een bos vol met bramenstruiken. Meer dan een mens in zijn eentje zou moeten opeten denk ik. Hopelijk staat ie al op de kaart van pluk de stad want zoveel bramen zijn een reden om nog eens een keer te logeren op Camping de Nesse
Trusten,
Melinda
Donderdag 14 juli
Wederom wakker geworden in de auto, erg kort geslapen maar het is droog dus toen Jolanda als een roodborstje tegen het raam tikte was de keuze snel gemaakt om de tenten om 7:00 al in te pakken en naar aanleiding van de laatste brainstorm voor Camping 't Haller de boel even te ordenen. Vandaag moeten we wat vroeger rijden. Marieke heeft nog een aantal verplichtingen en Jolanda haar rug werkt ook nog niet helemaal mee.
Samen met Ellen van camping 't Haller nemen we de terugkoppeling door. Ze is soms verbaasd over ons enthousiasme en de mogelijkheden die we zien. We hebben met plezier meegedacht en geven aan nieuwe tips te sturen zodra we ze tegenkomen. We nemen afscheid, genieten van de natte natuur en zetten koers naar Arnhem. Daar moeten ivm de treintijden snel afscheid nemen en dan is mijn auto leeg. Niet iemand naast me die mijn flesjes en andere troep aanpakt of tweets voor me kan sturen. Een beetje solo rij ik Arnhem uit. Ik ben moe, het weer is ruk en ik hou de moed er in. Best lastig als ik denk aan 3 tentjes bij windkracht 7 en buienradar waarop het lijkt alsof alleen NL gepest wordt met deze regen. Alle lieve berichtjes via twitter, facebook, mail en sms doen me goed. Waarom zou ik me uit het veld laten staan. Ik besluit de knop om te zetten en door te rijden. Ik geniet van het schrijven van de update in de Chevy. Ik denk dat ik er zelfs wel in zou kunnen wonen voor een poosje. De mannen vallen voor het geluid van mijn Chevy, de vrouwen voor de kleur en mijn gasten voor het aaibaar plafond. Als Elma (@plukdestad) ingepakt op mijn beslagen raampje tikt is dat ook het eerste wat ze doet en zegt 'je hebt echt een aaibaar plafond'.
We waaien bijna van de weg of we staan stil. Dit keer zijn we met z'n tweetjes. Het voelt voor mij een beetje vreemd. Ik besef me dat ik normaalgesproken vooral meeluister met de kennismakingsgesprekken en daarnaast rustig op de weg kan letten. Nu moeten we samen het gesprek aanzwengelen, genoeg stof om over te praten. Het verhaal van Pluk de stad fascineert me nog steeds en uit gesprekken later op de avond niet alleen mij. Morgen gaan we samen kijken welke mogelijkheden er zijn voor @plukdestad om een realistisch verdienmodel aan dit initiatief. Ik kijk er naar uit want door de ervaringen van afgelopen dagen wil ik stiekem toch ook nadenken over zo'n soort zomertour voor bedrijven die een ludieke intro willen voor Het Nieuwe Werken.
We kijken uit naar onze aankomst op de camping. We zijn benieuwd naar de gastvrouw en gastheer van Camping de Nesse in Limmen. In de regen staat Nathalie ons op te wachten. Een mooie blonde vrouw met een hartelijke glimlach. De tas met info en de Internetvouchers houdt ze stevig vast, waarschijnlijk omdat het echt ontzettend koud is. Misschien toch een jasje voor haar kopen ;-). Ze wijst ons de grote plek waar de Chevy op een mooi plateau kan staan dichtbij de toiletten en wasbakken. Er handig. Samen met Elma doe ik snel boodschappen bij de AH (waar ze dit keer wel een koekepan hebben maar geen thermoskan). Pasta met salade en als toetje chocolade brownie pudding (Yep, die hadden ze hier wel). Snel koken en lekker rustig eten in de ruime recreatieruimte doet me een beetje ontspannen. Het mailtje dat binnenkomt over de volgende camping die wel erg nat schijnt te zijn is even geen probleem voor vandaag. Dat komt morgen wel, nu eerst vandaag.
In de avond heeft Camping de Nesse een borrel georganisseerd voor de gasten. Iedereen neemt iets lekkers mee dus zodra ik het Groningse dialect hoor hoop ik op echte lekkere droge worst en die krijg ik. Echte net gedraaide verse worst daar kan niets tegenop, zelfs niet de meloen die ook over tafel gaat. We praten over de plaatsen die we gezamenlijk kennen en ik leg aan de hand van de metafoor over theater en bedrijven mijn werk uit en de reden waarom ik nu in de Chevy rondrij. Ze snappen het hoe en wat en het kwartje valt helemaal als Nathalie zegt dat twitteren ed zoiets is als een penvriendin op afstand. 'Oh, ja da's inderdaad duidelijk' is de reactie.
Ik ben nu bijna een week onderweg. Morgen maak ik de tussenbalans op zelfs ik begin te denken aan een reunië. In veel groepsprocessen komt dit punt en het groepsproces in deze situatie is erg bijzonder en zodra mensen dingen roepen over een reunië ben ik altijd wat huiverig omdat dit soort initiatieven vaak stranden. Toch wil ik iets verzinnen dat zowel deelnemers en campinghouders de mogelijkheid krijgen om elkaar van dichtbij te ontmoeten. Ik zet het op het wensenlijstje.
Ik kijk uit naar morgen, droog en dichtbij het strand. Ik heb al tig dingen verzonnen waaronder een druipkasteel maken en tekeningen maken op het strand. Maar eerste ogen dicht en snaveltjes toe want morgen is het weer vroeg licht en ik wil nog even genieten van de Groningse tongval van de gasten die de laatste Jägermeister soldaat maken.
x
Melinda
Woensdag 13 juli
Na een heftige avond met horror filmopnames, toch maar met Marieke slapen in de auto, wachten op de grote bui van 0.30 (2 druppels en een briesje), klapperende tenten toch de slaap uit de ogen gewreven. Onze nieuwe werkplek is snel duidelijk. De auto is een prima, droog, warm en op een bepaalde manier ook best een ruim kantoor. Toch besluiten we onze dag iets anders in te delen en er direct op uit te gaan naar Zutphen om daar te ontbijten en een plekje met WIFI te vinden. Via een app op 1 van onze smartphone's vinden we Bite-me.Dus douchen, tandenpoetsen en op weg naar Zutphen. Onderweg komen we het dorpje Vorden tegen dat ons aangenaam verrast met de hoeveelheid winkels en de lekkere warme bakker en dit keer bedoel ik eigenlijk alleen het brood en het lekkers in de vitrine. We kunnen het niet laten en nemen brood mee bij de bakker en halen beleg bij de slager. Bij beide winkels vragen we wat er voor leuks te doen is in Vorden. Bij beide winkels krijgen we vreemde blikken, 'iets leuks doen in Vorden? Oh dat zou ik zo niet weten' klinkt het met een licht accent.'Ah ik weet het, der kermis en jaarmarkt in Hengelo (gld)' dat schijnt gezellig te zijn'. Met de kermis die we onderweg tegen zijn gekomen in mijn hoofd, stel ik me een jaarmarkt in Hengelo (gld) voor. Veel dronken mensen, ruzies over vreemdgaande mannen en vrouwen, plastic bierglazen op de grond en luidruchtige buitenlui. Nee, dit is geen vooroordeel, gewoon eigen ervaringen van de Zuidlaardermarkt van vroeger.
We besluiten toch eerst te gaan werken in Zutphen bij Bite-me. Bij binnenkomst worden we blij van de houten tafels, leuke kunst en het frisse interieur. Dick Impens ontvangt ons hartelijk, voorziet ons van thee en koffie en twittert enthousiast met ons mee. Het concept is erg leuk, lekkere vers gesmeerde broodjes al vanaf €1,00. Vlakbij het station, echt leuk om eens even te zitten werken als je in Zutphen bent. We komen met hem in gesprek en het blijkt dat hij samen met meerdere mensen de enige echte broodjeszaak in Zutphen runt en dat wanneer het wat rustiger is hij aan bijv. zijn zelf ontwikkelde CustumCRM werkt. Een in basis gratis CRM tool en waarbij meerdere gebruikers en maatwerk mogelijk is tegen betaling. Ik heb nog geen tijd gehad om het uit te proberen maar ben erg nieuwsgierig. Jolanda, Marieke en ik gaan hard aan het werk. Ik ben met een offerte bezig maar loop even vast, 5 min. even reflecteren met mijn reisgezelfschap en ik kan weer verder. Jolanda en Marieke willen even de stad in, ik wil mee maar moet mezelf even dwingen om door te werken. Anderhalf uur later komen de dames weer binnen. Ze kwamen terug met natuurlijk iets lekkers voor mij en een verhaal over een vrouw (@sjaan1978) met een winkel met hebbedingetjes die zoiets ook graag eens zou willen doen. Ze had iets gezegd in de trant van 'Dit soort dingen lees je alleen maar in de Flow en nu blijkt het zo dichtbij te kunnen komen'. Hopelijk zijn er nu meer dingen bereikbaarder voor haar geworden. Ik wil wel een keer 2 dagen op je winkel passen ;-)
Nu snel tanken (gaat niet zo snel want iedereen moet toch even naar het winkeltje want Mathijs van Nieuwkerk staat achter ons te tangen) en terug naar de camping want Ellen staat al in de startblokken om ons mee te nemen in haar passie(s). Ze neemt ons eerst mee naar 'haar knutselhok' waarschijnlijk een oud stookhok oid van vroeger. Daar heeft ze alles bij de hand voor het paardestaartverlengen. Ze vertelt over alles wat ze doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Soms vraag ik me af of ze beseft hoe bijzonder ze is. Ik ken veel creatieve mensen maar zij weet echt van niets iets te maken met zo weinig middelen. Niet alleen decoratieve dingen maar ook gebruiksartikelen en zeker als het gaat om paardezaken. Volgens mij denkt ze niet in problemen maar voornamelijk in oplossingen. Ook als wij een kijkje mogen nemen in de nieuw aan leggen vergaderruimte valt onze mond weer open van hoe leuk het er al uitziet. Straks kun je dus vergaderen bij Camping 't Haller (website voor de ruimte wordt nog gemaakt) met paardecoaching of schapenhoeden, tipitententenbouwen en nog veel meer.
Nou zou de dag er op moeten zitten maar die kermis in Hengelo (gld) zit nog in ons achterhoofd, daar moeten we toch even een kijkje nemen en we moeten nog eten dus goede combi, dachten we. Bij de chinees (lekker lopend buffet) blijkt het toch best lastig te zijn om je verstaanbaar te maken met 8 dronken buurtbewoners aan de tafel naast je. We denken even om en proberen nog harder te spreken, dat helpt heeeel even maar dan komen we er niet meer bovenuit en Marieke haakt dan toch maar aan bij de verhalen van Jochem en zijn insemineerende oom. Het lijkt mij verstandiger om betalen en de kermis onveilig te maken. Dus Marieke in de botsauto's gezet met als extra opdracht stap bij een onbekende in, Marieke laten klikkerslaan en op zoek naar de schiettent. Die hebben we gevonden en ik blijk best goed te kunnen schieten. Dat gevoel bij het opnieuw laden is erg lekker en dan raak schieten, hmmm. Klinkt dit luguber? Ja dit klinkt ietwat luguber. We sluiten de avond af met iets wat iedereen op de kermis graag een keer zou willen doen en Marieke heeft het gedaan. Ze heeft de als kermisomroeper (met zo lekkere echo) de Booster mogen aankondigen. De vrouw die altijd haar woordje klaar heeft komt niet verder dan Whoeeeee, Ja, ja, ja, ja, Jaaaaaaaaaaaaa, we gaan omhooooooog. Denk dat zij vanavond thuis even gaat oefenen voor haar volgende keer, toch ;-).
Weer terug op de camping. Ik zit nog in de auto te werken en naast me hoor ik zacht gemompel over, 'nat, slaapzak, kussen en sok ook'. Ik waag het er niet op en maak de achterbank vrij en leg mijn rood witte stippeltjes kussen tegen de deur. Trusten en m'n volgende updates zal ik wat korter houden, toch?
Liefs,
Melinda
Dinsdag 12 juli
Een spannende dag want toen ik op het toilet zat vanmorgen las ik ik dat het bar en boos zou worden qua weer. De eerste tweets over het naderend noodweer kwamen al binnen in het zonnige Breda toen we net uitgebreid met Koen van Camping Liesbos aan het sparren waren over de toekomst en de quick winn mogelijkheden voor deze camping vlakbij Breda. Het was trouwens een goed gesprek waarbij de waarde van onze terugkoppeling werd vergeleken met de mannen in pak die als consultant een uurtje langs kwamen om te praten. Doordat wij de campingbeleving hadden gehad was onze feedback praktischer. Zelfs zo praktisch dat nadat Marieke nog in gesprek is geweest met een vaste gast van Camping Liesbos, deze gast zelf de oplossing aandroeg voor zijn eigen probleem en dingen ook gelijk op gepakt zijn. De broers Martijn en Koen hebben hart voor de zaak, houden van hun bedrijf en het is mooi om te zien hoe pa en ma nog elke dag keihard meewerken aan deze camping waar zoveel mensen een vaste plek met eigen identiteit hebben (tuinkabouters, stoplichten in de tuin).
De ochtend bestond ook nog uit anderhalf brainstormen voor elkaar. Zeer vruchtbaar en ondanks dat het zo kort was om op 4 bedrijven in te gaan, heeft het ons allemaal wat opgeleverd. Marieke een indeling voor de speelregels, Mariel tips om niet alleen de mode van Ditha Bonita aan de vrouw te brengen maar ook over hoe het verhaal daarachter meer vorm kan krijgen (fashion with a wow factor), Shanti over hoe bepaalde elementen in haar boek (Schonen, dromen en ordinary fun) en ik zelf over hoe ik passief inkomen met de MexperienceRoom kan verdienen (ik zoek nu dus iemand die met vanuit het Mexperience gedachtengoed de MexperienceRoom zou willen runnen met een goede verdeling in de omzet, bijv. partime ondernemer). Het nadeel van zo'n superbrainstorm is dat de energie nog niet ophoudt en dat iedereen verder wil kletsen met elkaar maar dat er eigenlijk ingepakt moet worden. Doet me denken aan de uitspraak 'Ik wil groots en meeslepend leven maar eerst moet de afwas worden gedaan'. Dat is toch wel één van de leuke dingen van Mexperience on tour. De goede gesprekken versus de praktische dingen die opgepakt moeten worden.
Nadat we de auto echt helemaal volgepropt hebben vertrekken we, zwaaiend vanuit onze blauwe Chevy van Camping Liesbos naar Breda om daar ons reisgenootje Shanti uit te zwaaien, een snel afscheid want in Arnhem wacht Jolanda Ehren (@jolandaehren) al bijna op ons. We springen weer in de auto en terwijl Mariël in de auto de laatste afspraken maakt met klanten rijden we Breda uit. Ik merk tijdens de rit en de onderwerpen waar we het over hebben dat mijn tranen hoog zitten. Weinig slaap, veel leuke dingen en het besef van de vergankelijkheid van dingen/mensen maken me een beetje melancholiek. Een blik via de achteruitkijkspiegel kijkt me lachend aan, de spelende vrouw ziet m'n natte ogen en dat is al genoeg om weer een glimlach om mijn lippen te krullen.
In Arnhem pikken we een stralende vrouw op, mooie donkere krullen en pretogen rennen bijna naar ons toe nadat we Mariel gedag geknuffeld hebben en ze zo snel mogelijk haar trein probeert te halen naar het Almeerse. Jolanda haar spullen passen dit keer makkelijk in de auto want we zijn maar met ons drietjes. In de auto heerst weer een compleet andere sfeer. Al snel wordt duidelijk dat we de tour eigenlijk alledrie ook doen om ontregeld te worden, om uit onze comfortzone te stappen. Het bindt en zonder er meer woorden aan vuil te maken snappen we elkaar. Dat blijkt ook al heel snel bij het boodschappen doen in de Spar Supermarkt van Hummelo. Geloof het of niet maar deze Spar supermarkt is buurtsuper van het jaar. Wel het jaar 2004 maar de bekers prijken nog op de toonbank en de medewerkers (wannebe koppel volgens ons) zijn er nog steeds trots op. Ook op de band uit Hummelo Jajem. We schaffen de CD aan, zetten hem op, rijden weg en vragen aan de eerste voorbijgangster of ze de muziek kent. Vertwijfeld kijkt ze ons aan, huh, nee. We vertellen haar dat het Jajem is, oh ja die ken ik. Ik ben getrouwd met de zanger van de band en ze doen het best goed, vertelt ze ons. Na drie nummers blijkt het toch niet echt onze muziek te zijn. Kunnen we nog iemand blij maken met de CD van Jajem? Stuur een tweet naar @mexperiencetwit of tweet met #MexonT.
Camping 't Haller ontvangt ons met het enthousiasme wat we ondertussen al goed kennen. Het is er wederom schoon, netjes en de het boerenijs is heerlijk. De groene WC-brillen maken het helemaal af. En toen zou het bar en boos moeten worden. Dat viel dus echt reuze mee. Bedankt voor al het medeleven via twitter, facebook en sms maar het was zelfs erg leuk (zeker voor een avondje). De grote tent is een soort van waterdicht, de auto groot genoeg om als filmdecor te dienen en het gezelschap staat garant voor veel lachbuien en bizarre ideeën. De ketchup is bijna op maar de de film is af.
Oh ja, er is iemand afgevallen voor Camping de Nesse in Limmen. Mocht je ondanks de kans op een beetje regen toch zin hebben om 2 nachtjes mee te reizen of iemand weten voor wie het geweldig zou zijn, laat het dan weten want Camping de Nesse kijkt er al een week naar uit ;-)
Trusten,
Melinda
Maandag 11 juli
Hoeveel mensen kunnen nu zeggen dat ze hun eigen pannenkoeken hebben zitten bakken op het drukste plein in Breda. Vast niet veel maar wij wel. Via de Action, verkleedwinkel, Inspire coffee, nep casino, AH, overburen van AH (voor de oude, afgedankte koekepan), Chevy voor kookding en picknickkleed zijn we op het plein beland. Vreemde ogen staren ons aan en wij installeren ons alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.. 'Making the ordinary special' kan al door de locatie te veranderen (keuken naar plein) of bijv. door de naam te veranderen (Wildbakken ipv buiten pannenkoeken bakken). Gesprekken gaan over zelfvertrouwen en hoe snel je dingen deelt met mensen die je niet kent. Vrouwengezever zonder dat het zweverig wordt, best prettig als je het combineert met een pannenkoek met geitenkaas en stroop. Die laatste is sowieso een onverwachte aanrader.
Camping Liesbosbiedt ons trouwens alles wat we nodig hebben voor deze tour, schone wc's en douches, goed Internet een ruime plek, een lekker zwembad en heerlijk vers brood van de warme bakker. Het Liesbos ligt vlakbij de camping en daar is het heerlijk wandelen voor mens, kind, hond en andere huisdieren. Grappige aan deze camping is ook dat je iedereen van de familie tegenkomt op het terrein. 2 broers bij de receptie en in de gezellige kantine annex cafe/restaurant, moeder in het kleine kampwinkeltje en vader druk aan het werk en flink bezweet op het terein als hij bezig is met het overtollige groen te verwijderen.Voor mij zou het een flinke opgave zijn ookal hou ik zielsveel van mijn familie, samen met mijn broer, zussen en ouders een camping runnen zou de verhoudingen op scherp zetten denk ik.
Shanti heeft vandaag trouwens dubbeldienst, ze is heel vroeg begonnen en lag rond 7.00 al op haar luchtbed buiten de tent om te werken aan haar boek Schonen, dromen en ordinary fun. Vanaf 8.30 is ze ook secretaresse voor haar huidige werk, iets wat ze niet gewend is maar wat haar na een paar telefoontjes makkelijk af gaat. Marieke leest, werkt haar speelregeladministratie bij, schrijft in haar hangmat en sluit aan bij anderen om te sparren en Mariël werkt haar webwinkel bij, plant afspraken maakt van Chevy met haar aaibaar plafond een dankbaar kantoor. Ik zit er nog op te wachten dat net als de cars auto's Chevy straks gaat praten. We hebben we trouwens bepaald dat de auto toch echt een vrouwelijk type is ondanks haar robuuste uitstraling. Morgen is ze het decor voor Marieke haar plankingacties, de foto's volgen natuurlijk. Zelf ben ik bezig geweest met het vinden van de Arnhem camping, die eigenlijk binnen no-time gevonden was. De camping waar we te gast mochten zijn bleek geen WIFI te hebben en ondanks dat er tal van mogelijkheden zijn om te werken zonder WIFI is het voor het schrijven van de updates, bijhouden van Social Media wel erg handig dus we zijn blij met de gastvrijheid van André en Ellen op camping 't Haller. Dat is weer een minicamping. Ik ben nieuwsgierig.
Met deze groep is het ook erg bijzonder hoe snel je dingen deelt (of spontaan doet in supermarkten) die je normaalgesproken niet snel zou delen met mensen die je niet zo goed kent. Een gedeelde mindset over dingen zoals relaties, werken, in het leven staan hoeft trouwens niet te betekenen dat je het over alles met elkaar eens bent. Vooral bij de brainstorm over de vraag voor Camping Liesbos gaat het er heftig aan toe en zijn de meningen in eerste instantie verdeeld. Er worden kritische vragen aan elkaar gesteld terwijl we genieten van een glaasje wijn en geplette Joppiesaus chips. Ik wordt bevestigd in de meerwaarde van het telkens wisselen van reisgezelschap en weer komt de opmerking 'Dit is zooooooo leuk, dit zou ik elke dag wel willen doen'. Ik vraag me af of ik thuis zou missen als ik weken op pad zou zijn. Het antwoord is ja en ik droom over hoe ik ons huis net zo'n thuisgevoel kan geven als de MexperienceRoom. Waar je al niet over nadenkt op zo'n tour ;-)
Groet,
Melinda
Zondag 10 juli
Vanmorgen vroeg gestart in de schuur op minicamping de Boerenhof. Het is droog, de zon schijnt dus tafel uit de schuur en met laptops in het zonnetje. Heerlijk warm terwijl de kinderen in de skelters om on heen crossen. Janne zet alles op alles om haar to do list af te werken en het lukt. Shanti heeft ruzie met alle laptops en besluit om even 'na te gaan denken' zoals mijn man dat altijd noemt. Marjan werkt, zoals ze met zichzelf had afgesproken aan het bedrijfsplan maar zodra Nathalie van de minicamping aanschuift delen we met elkaar de uitkomst van de brainstorm die wij de de avond ervoor op het veer Vlissingen Breskens hebben gehad. Grootse plannen, kleine plannen ze zitten er allemaal bij en Nathalie neemt ze mee en deelt ze weer met haar collega's uit Zeeuws Vlaanderen want gezamenlijk zetten ze Zeeuws Vlaanderen op de kaart #lovezeeland, toch? Ik wel ;-) Tijd om te gaan want de volgende MexonT gasten staan al bijna op station Breda.Snel alles in de auto en zoeken naar een plekje voor onszelf. Iedereen geïnstalleerd, afscheid nemen van Nathalie en haar moeder en off we go.
En toen werd het nog even spannend. Voor degenen die ons al een beetje volgen weten dat ik eigenhandig gasleidingen en benzineleidingen om heb gezet (en de ANWB weer terug) maar we reden nog op steeds op benzine (1 op 4, slik). Dus toen we veel te dure gas getankt hadden kwam het momént supréme of de hele installatie goed werkte. Knopje half omzetten, benzine leegrijden en dan omzetten naar gas. Toen het lukte, was het applaus oorverdovend en zelf klapte ik het hardst, vooral van opluchting.
En dan komt Breda in zicht. Een afscheid en een nieuwe ontmoeting. Taxichauffeur Joost heeft Mariël (@marielDJ) afgezet en Marieke (@mariekevdam) heeft het op eigen kracht gered. Na een poging tot afrekeken van wat drankjes ('Ik denk dat het ongeveer €7,00 is mevrouw'') zwaaien we Janne en Marjan uit en proppen we Marieke en Mariël en hun hutkoffers in de auto. De deuren zitten dicht and off we go to camping Liesbos.
Ook op deze camping een vriendelijk onthaal. Het is een middelgrote camping met veel vaste plekken en wij krijgen een royale plek toegewezen waar we onze gang kunnen gaan. Koen (mede eigenaar) vertelt over de ontwikkelingen van de camping en stelt ons direct ook een paar leuke vragen waar we over na kunnen denken. Mocht je dit lezen Koen, morgen gaan we minimaal een uur aan jou oftewel de camping besteden.
Tijdens het eten (wederom genoten van Shanti haar heerlijke kookkunsten) wisselen de gespreksonderwerpen elkaar in rap tempo af. Van spoken (ja, Suzanne we hebben het over je gehad), over het omschrijven van jezelf in 2 woorden, over deadlines en oridinary fun. De toon is gezet met deze dames, het beest is los, zeker als de tweets die over MexonT binnenkomen ook voor meerdere uitleg vatbaar zijn. Ervaringen over wat wel en wat niet te delen op twitter worden uitgewisseld en we houden het netjes.
Het is zo leuk om te zien hoe dynamiek in een groep werkt hoe klein ook. Het fascineert me en inspireert me. Er zijn al talloze ideën de revue gepasseerd over hoe, met wie, waarheen, waarin, wanneer MexonT een vervolg krijgt. Ik reis nog even door, ik pluk mijn momenten in het hier en nu en maak in Friesland of op het IJselmeer de balans op.
Trusten,
Melinda
zaterdag 9 juli
Het is onderhand 0.21 als ik dit tik. Ik lig lekker in mijn tentje en hoor nog niet niet mijn snurkende reisgenoten. We zijn moe. Moe en voldaan, althans ik wel. Na een ontbijt in de onze oranje circustent direct maar aan de slag in de schuur van camping Boerenhof. Iedereen voor zichzelf maar ook veel voor elkaar. Janne heeft in no time haar eerste alinea van haar boek geschreven, een communicatieplan geschreven en samen met een paar kinderen, die spontaan haar stiften ter hand hadden genomen mooie momenten geplukt. Ervaring leert hier ook weer dat de angst om iets niet goed te kunnen ons er vaak van weerhoudt zelfs maar te proberen. 'Ik teken niets hoor, want ik kan dat niet'. Sommige mensen zeggen dan gewoon doen en in veel gevallen leren kinderen/mensen daar ook van en volgens mij zijn er nog meer opties. Vooral de vraag 'welke mogelijkheden zijn er nog meer?' houdt me vaak bezig. Dus als je iets niet zou kunnen, hoe kun je dan wel zorgen voor resultaat? Deze vraag helpt me vaak als ik denk dat ik iets niet kan, ik er geen tijd voor heb of de middelen er niet voor heb. Het geeft ruimte om iets wél te doen ipv het er maar bij te laten met oa als resultaat deze tour. Ik ben er blij mee ;-)
Sommige gesprekken aan tafel gaan over nog meer essentiële dingen bijvoorbeeld naar aanleiding van het werk waar Marjan Smit (@dezelfstandige) mee bezig is voor Bertina Slettenhaar. Bertina maakt cocons voor oa te vroeggeborenen en Marjan helpt mee bij de inzending voor de Funeral awards. We praten over de branche, uitbuiterij daarvan maar ook over een kind (vroeg) verliezen of iemand sowieso verliezen en de impact daarvan op je leven ookal had je dat niet verwacht. Later die dag zit ik op een terras met Marjan en praten we hier nog een keer over. Het raakt ons beiden ondanks dat ik en en mijn man geen kinderen hebben. Een mooi gesprek, niet alleen over kinderen maar ook over 'applaus' in ontvangst nemen en hoe goed dat voelt.
Er is trouwens super voor ons gezorgd door Nathalie, die naast alles wat ze voor haar vader en moeder ook nog eens een fulltime baan heeft en een man. Ze rent en vliegt om iedereen het naar de zin te maken, foto's te delen, op zoek naar nog meer inspiratie voor meer bekendheid voor deze gezellige en kleine camping met geweldige skelters (vraag Shanti en Janne maar), WIFI in de schuur, wasmachine, magnetron, fijne plekken, vriendelijke mensen en echt een overheerlijke hete douche. Daarom alleen zou ik graag een keertje terugkomen op camping de Boerenhof. Voor wie ook een beetje verliefd is op Zeeuws vlaanderen is op 19 juli een open dag waarbij er verschillende leuke activiteiten georganiseerd worden op de campings.
Onze 'vrije tijd' brengen we door in Vlissingen daar is het Onderstroom festival (ook vandaag nog). Op een geweldige locatie aan het water staan tenten met theater, circus optredens met als mijn favoriet het meesleeptheater. Helaas was de laatste te vol om een voorstelling te volgen. Via een livestream hebben ook een aantal mensen met ons meegekeken. Klik hier om een stukje van de uitzending te zien. Laatste boot net gehaald na een fikse wandeling. Daarom liggen we nu dus allemaal moe en voldaan in ons tentje.
Oeps, het is onderhand 3.25 en ik wordt wakker met m'n laptop op mijn buik en heb moeite om mijn ogen open te houden. Morgen deze update dus maar aftikken.
Vergezeld door Shanti in haar roze badjas (die haar verblijf trouwens verlengt met nog een portie werkvakantie) huppel ik met laptop en telefoon oplaadsnoer weer naar le Garage alwaar WIFI op ons wacht. Het is nu 8.53, mijn tent is uitgeruimd en ligt te drogen. Prima geslapen maar toch best koud dus voor wie nog mee gaat neem een paar sokken en een gebreide onderbroek mee.
vrijdag 8 juli 2011
Om 14.20 stapte ze in, in een volle auto waar eigenlijk niets meer bij in kon en toch nog 3 mensen met bagage in zouden moeten komen. Marjan Smit (@dezelfstandige) is mijn eerste passagier tijdens Mexperience on Tour oftewel #MexonT. Lekkere autodrop mee en we zetten koers naar Utrecht waar Janne (@janneplukt) en Shanti (@shantisilos) op ons wachten. Snel inladen op het station van Utrecht en we zijn onderweg voor een rit van ruim 2 uur. Zeker als je er in Breskens achterkomt dat er hier geen gas getankt kan worden. Nu is de Mexperience Chevy nogal een zuiplap en was de tank dus leeg. Even een hulplijn bellen want Camping de Boerenhof is nu zo dichtbij en we hebben trek.
Ik bel een hulplijn terwijl de andere dames in de supermarkt de boodschappen doen. Even wat slangetjes vervangen en klaar, starten maar maar nu op bezine ipv gas. Het werkt en ik ben in jubbelstemming dat ik zoiets zelf gedaan heb als dochter van een garagehouder. Toch nog even controleren, ehhh wat drupt daar, dat ruikt naar benzine. Jammer, toch maar de ANWB bellen. Toen de dames met hun volle kar naast de Chevy stonden kwam één van de mooiste momenten van de dag, 'Hé, zijn jullie die mensen die aan het rondtouren zijn? ' De man (ik denk @dekkers007) en vrouw (@wierookmeisje) wensen ons succes met de auto en tweeten later, zo grappig. We worden gewoon herkend en we zijn vol ongeloof. Zeker als de ANWB man nog voordat wij besloten hebben om op het hoekje bij de supermarkt te gaan zitten koken al voor onze neus staat. 'Zo mevrouw, het klopt wat u gedaan heeft en lef dat u het heeft gedaan maar het was niet nodig'. Alles even checken, op de foto met de lieve man en op naar de camping de Boerenhof.
Zwaaiende kinderen en vreemd kijkende mensen zien we staan als onze chevy het terrein oprijdt en dan de ontmoeting met Nathalie (@nathaliemeart). Hartelijk en praktisch. Ze laat direct zien welke ruime plek we mogen gebruiken en wijst ons alle voorzieningen die we kunnen gebruiken. Het is netjes schoon en het is gezellig om de kleine camping die op een steenworp afstand van Breskens ligt. Shanti kookt, Janne, Marjan en ik zetten de tenten op met als uitdaging de 'Circustent' (om zijn kleurtjes). Vreemd genoeg is die laatste niet dezelfde als die op het plaatje staat. Ondanks een flinke regenbui en gezellig met elkaar schuilen in de Chevy staat de hele zooi binnen no time.
Janne en ik zitten nu nog even in een donkere schuur wat dingen te tikken. Marjan en Shanti hebben wijselijk kun kleine tentje al opgezocht en dat ga ik ook zo doen want morgen om 9.00 moeten we aan het werk en om 8.30 staat de bakker op de camping en misschien heeft ie wel van die lekkere deense krakelingen, mjammie. Conclusie van vandaag: net onderweg maar nu al gebeuren er leuke en spontane dingen en het maakt mij alleen nog maar meer nieuwsgieriger naar de andere dagen maar voor nu even trusten en tot morgen dan laat ik jullie het kamp, de camping en de circustent zien.
Greetz,
Melinda
|
